Najjači, najači ili naj jači

Nije zgo­rega pono­viti tvorbu super­la­tiva. Super­la­tiv je treći stu­panj kom­pa­ra­cije, odnosno stup­nje­va­nja pri­djeva i pri­loga. Prvi stu­panj (pozi­tiv) ozna­čuje pos­to­ja­nje nekog svoj­stva, drugi stu­panj (kom­pa­ra­tiv) ozna­čuje pos­to­ja­nje nekog svoj­stva u većoj mjeri, dok treći stu­panj (super­la­tiv) ozna­čuje pos­to­ja­nje nekog svoj­stva u naj­ve­ćoj mjeri.

Super­la­tiv se tvori doda­va­njem pre­fiksa naj‑ kom­pa­ra­tiv­nom obliku: naj­veći, naj­mlađi, naj­sta­riji, naj­lakše, naj­češće… Pre­fiks naj‑ nije samos­ta­lan, što znači da ne može sta­jati odvo­jen od riječi (pri­djeva ili pri­loga), dakle ne valja pisati naj pamet­niji, nego naj­pa­met­niji, naj pisme­niji, nego naj­pi­sme­niji, naj tvr­do­gla­viji, nego naj­t­vr­do­gla­viji, naj teže, nego naj­teže.

Kod pri­djeva (i pri­loga) koji poči­nju gla­som j (jadan, jak, jasan, jef­tin, jeziv, južni…) u super­la­tivu dolazi do udva­ja­nja ovoga glasa (na mor­fem­skoj se gra­nici susreću j iz pre­fiksa i j s početka osnove). Pišemo tako naj­jad­niji, naj­jači, naj­jas­niji, naj­jef­ti­niji, naj­je­zi­viji, naj­juž­niji, ne naj­ad­niji, naj­ači, naj­as­niji, naj­ef­ti­niji, naj­e­zi­viji, naj­už­niji, ali ni naj jad­niji, naj jači, naj jas­niji, naj jef­ti­niji, naj jezi­viji, naj juž­niji

Scroll To Top